Click here to go to the next post in the "mood reflection" sequence.
or
Click here to go to the explanation of Mood reflections.
or
Click here to go to the explanation of Mood reflections.
Tuesday, August 21, 2007
Monday, August 20, 2007
dag 15 vakantievee vertrek
Het zit er weer op. Vele diep emotionele ervaringen rijker, de nodige euri armer en mentaal bijgetankt kan ik de dagelijkse stress weer aan. Eerst nog eventjes een nachtje missen dan naar huis terugvliegen en dan nog maar 350 nachtjes slapen en ik mag weer op vakantie.
Jottum!
Jottum!
Klik hier voor het verslag van de eerste dag.
Sunday, August 19, 2007
Dag 14 vakantievee verleidingen
Onze twee oudste kinderen zijn 17 en 19 jaar, de leeftijd dat de hormonen door het lichaam gieren. Althans dat dacht ik altijd. Hoe was ikzelf op die leeftijd? İk kan het me niet precies herinneren maar het andere geslacht stond toch hoog op mijn aandachtslijstje genoteerd. Misschien is dat bij mijn zoon en dochter ook het geval maar dan laten ze het in ieder geval niet zien aan hun vader.
De verleidingen voor onze twee jongste spruiten (10 en 12 jaar) situeren zich voornamelijk nog in het gebied van de onschuldige zoete orale bevrediging. Door zich te ontrekken aan het ouderlijk toezicht trachten ze zich over te geven aan het genoegen van onbeperkt schepijs eten. Voor mijn jongste zoon resulteerde dat op één van de eerste dagen in een score van 12 hoorntjes en één nacht buikpijn.
Sindsdien is zijn gedrag met betrekking tot de ijsconsumptie bepaald zelfregulariserend te noemen.
Dit is de laatste dag en morgen gaan we weer op vakantievee transport en mogen we naar huis.
Laatste update:
Consequent als onze reisorganisatie is in onze behandeling als vakantievee hebben we zojuist te horen gekregen dat ons veetransport met 11 uur vervroegd is. Nu worden we vannacht om 3 uur al opgehaald.
De verleidingen voor onze twee jongste spruiten (10 en 12 jaar) situeren zich voornamelijk nog in het gebied van de onschuldige zoete orale bevrediging. Door zich te ontrekken aan het ouderlijk toezicht trachten ze zich over te geven aan het genoegen van onbeperkt schepijs eten. Voor mijn jongste zoon resulteerde dat op één van de eerste dagen in een score van 12 hoorntjes en één nacht buikpijn.
Sindsdien is zijn gedrag met betrekking tot de ijsconsumptie bepaald zelfregulariserend te noemen.
Dit is de laatste dag en morgen gaan we weer op vakantievee transport en mogen we naar huis.
Laatste update:
Consequent als onze reisorganisatie is in onze behandeling als vakantievee hebben we zojuist te horen gekregen dat ons veetransport met 11 uur vervroegd is. Nu worden we vannacht om 3 uur al opgehaald.
Klik hier voor het verslag van de volgende dag.
Saturday, August 18, 2007
dag 13 vakantievee vodka
We zitten in een hotel met een zogenaamde all-in formule. Dat wil zeggen dat behalve de drie dagelijkse voedersessies je ook de hele dag door zoveel mag drinken als je wilt zonder daarvoor extra te hoeven betalen, alcoholische dranken inbegrepen.
Het zal haast wel onvermijdelijk zijn dat dit soort vakantieformules een meute potentiele AAA-gangers aantrekt die zo het abjecte met het aangename wensen te combineren; zo ook Heinrich.
Heinrich melde zich bij het openen van de bar om 10 uur ‘s ochtends en begon vrij gedisciplineerd wodka te hijsen. Zo’n 9 uur en drie liter wodka later zeeg Heinrich in de lobby neer op de plaats die hij kort daarvoor met een vrij krachtige straal braaksel gemarkeerd had.
Een ambulance kwam al snel voorrijden om Heinrich naar het ziekenhuis te brengen om hem daar uit zijn delerium te halen.
Wat schetste onze verbazing toen Heinrich zo’n drie uur later, enigzins glazig uit zijn ogen kijkend nog steeds in zijn zurige aangekoekte kleding, niet al te onvast de lobby weer kwam ingestommeld. Hij zette koers richting bar en bestelde daar… een wodka. De barkeeper weigerde dit en vertelde Heinrich dat het hem door de hotelmanager verboden was om Heinrich nog alcohol te schenken.
‘Oh’, zei Heinrich, ‘doe dan maar een biertje’.
En nog maar één hele dag te gaan.
Het zal haast wel onvermijdelijk zijn dat dit soort vakantieformules een meute potentiele AAA-gangers aantrekt die zo het abjecte met het aangename wensen te combineren; zo ook Heinrich.
Heinrich melde zich bij het openen van de bar om 10 uur ‘s ochtends en begon vrij gedisciplineerd wodka te hijsen. Zo’n 9 uur en drie liter wodka later zeeg Heinrich in de lobby neer op de plaats die hij kort daarvoor met een vrij krachtige straal braaksel gemarkeerd had.
Een ambulance kwam al snel voorrijden om Heinrich naar het ziekenhuis te brengen om hem daar uit zijn delerium te halen.
Wat schetste onze verbazing toen Heinrich zo’n drie uur later, enigzins glazig uit zijn ogen kijkend nog steeds in zijn zurige aangekoekte kleding, niet al te onvast de lobby weer kwam ingestommeld. Hij zette koers richting bar en bestelde daar… een wodka. De barkeeper weigerde dit en vertelde Heinrich dat het hem door de hotelmanager verboden was om Heinrich nog alcohol te schenken.
‘Oh’, zei Heinrich, ‘doe dan maar een biertje’.
En nog maar één hele dag te gaan.
Klik hier voor het verslag van de volgende dag.
Friday, August 17, 2007
dag 12 vakantievee verkeer
Met een gehuurde jeep heb ik vandaag als actieve verkeersdeelnemer emperisch kunnen vaststellen dat de verkeersborden, bijvoorbeeld zoals die de verplichte rijrichting op een rotonde aangeven of die verbieden in te halen op zeer smalle en uiterst bochtige bergweggetjes, hier door de autochtonen voornamelijk gezien worden als vrijblijvende suggesties.
Het heeft eigenlijk wel een bepaalde charme om, achter het stuur gezeten, jezelf over te geven aan de locale zeden en gewoonten en geheel geassimileerd de verkeersborden vrijlijk te interpreteren al na gelang de situatie.
Als locaal geaccepteerde situatie wordt onder andere gezien een conversatie tussen de chauffeur, passagiers en/of telefoonpartner. Ook de combinatie van twee converserende chauffeurs ben ik hier tegen gekomen. Dat ik abrupt op mijn rem moest staan om een aanrijding te voorkomen met deze rijdende vergadering van twee voertuigen was voor de heren schijnbaar niet motiverend genoeg om hun bespreking te beeindigen.
Een scooterrijder liet me een ander schijnbaar geaccepteerde situatie zien door vlak voor me op de snelweg ineens naar 30 km per uur af te zakken en ongestoord al rijdend te gaan es-em-essen. Ook moest ik afremmen voor een andere scooterrijder toen die zijn snelheid minderde om, nonchalant zittend met beide benen aan één kant van zijn scooter, al rijdend kijkend in zijn achteruitkijkspiegel zijn contactlenzen te controleren.
Op de snelweg blijken fietsers, voetgangers, mannen met kruiwagens, pluimvee en vluchtstrook-spookrijders een vanzelfsprekendheid.
Met regelmaat passeren we auto’s die een kruissnelheid hebben die te vergelijken valt met die door een ezel getrokken straatkar. Bij de meeste van deze chauffeurs blijkt een mobiele telefoon organisch vergroeid te zijn tussen hun rechterhand en rechteroor. De linkerhand wordt gebruikt om, loom gebarend door het open raampje, het achteropkomend verkeer aan te geven dat het kan passeren.
Veel chauffeurs hier proberen ook de witte ononderbroken middenlijn van de snelweg samen te laten vallen met een denkbeeldige middenlijn van hun voertuig. Het is me echter nog niet duidelijk geworden wat de gedragsregel is volgens welke de chauffeurs van twee elkaar over de middenlijn naderende voertuigen besluiten wie van de twee aan de kant gaat.
De grote ontdekking van vandaag was wel de louterende en intens therapeutische werking die uitgaat van een overmatig gebruikt van de claxon.
Afijn, we zijn heelhuids terug in het hotel gekomen en nog maar 2 dagen te gaan.
Het heeft eigenlijk wel een bepaalde charme om, achter het stuur gezeten, jezelf over te geven aan de locale zeden en gewoonten en geheel geassimileerd de verkeersborden vrijlijk te interpreteren al na gelang de situatie.
Als locaal geaccepteerde situatie wordt onder andere gezien een conversatie tussen de chauffeur, passagiers en/of telefoonpartner. Ook de combinatie van twee converserende chauffeurs ben ik hier tegen gekomen. Dat ik abrupt op mijn rem moest staan om een aanrijding te voorkomen met deze rijdende vergadering van twee voertuigen was voor de heren schijnbaar niet motiverend genoeg om hun bespreking te beeindigen.
Een scooterrijder liet me een ander schijnbaar geaccepteerde situatie zien door vlak voor me op de snelweg ineens naar 30 km per uur af te zakken en ongestoord al rijdend te gaan es-em-essen. Ook moest ik afremmen voor een andere scooterrijder toen die zijn snelheid minderde om, nonchalant zittend met beide benen aan één kant van zijn scooter, al rijdend kijkend in zijn achteruitkijkspiegel zijn contactlenzen te controleren.
Op de snelweg blijken fietsers, voetgangers, mannen met kruiwagens, pluimvee en vluchtstrook-spookrijders een vanzelfsprekendheid.
Met regelmaat passeren we auto’s die een kruissnelheid hebben die te vergelijken valt met die door een ezel getrokken straatkar. Bij de meeste van deze chauffeurs blijkt een mobiele telefoon organisch vergroeid te zijn tussen hun rechterhand en rechteroor. De linkerhand wordt gebruikt om, loom gebarend door het open raampje, het achteropkomend verkeer aan te geven dat het kan passeren.
Veel chauffeurs hier proberen ook de witte ononderbroken middenlijn van de snelweg samen te laten vallen met een denkbeeldige middenlijn van hun voertuig. Het is me echter nog niet duidelijk geworden wat de gedragsregel is volgens welke de chauffeurs van twee elkaar over de middenlijn naderende voertuigen besluiten wie van de twee aan de kant gaat.
De grote ontdekking van vandaag was wel de louterende en intens therapeutische werking die uitgaat van een overmatig gebruikt van de claxon.
Afijn, we zijn heelhuids terug in het hotel gekomen en nog maar 2 dagen te gaan.
Klik hier voor het verslag van de volgende dag.
Thursday, August 16, 2007
dag 11 vakantievee vervalsingverzinsels
İedere keer weer aandoenlijk zijn diegene van de veestapel die, wetend dat de ın de locale bazaars aangeboden merkkleding namaak is, toch op het label kijken alsof de informatie over soort stof en/of maat wel juist zou zijn.
Vol overtuigıng declareren ze dat wat zij gekocht hebben in dezelfde fabrieken wordt gemaakt als het origineel en dat de legitieme fabrikanten zo via de locale middenstand hun overstock liquideren. Aandoenlijk...
En nog maar 3 dagen te gaan
Vol overtuigıng declareren ze dat wat zij gekocht hebben in dezelfde fabrieken wordt gemaakt als het origineel en dat de legitieme fabrikanten zo via de locale middenstand hun overstock liquideren. Aandoenlijk...
En nog maar 3 dagen te gaan
Klik hier voor het verslag van de volgende dag.
Wednesday, August 15, 2007
Dag 10 vakantievee viswijven
Het claimen van de ligbedden aan het zwembad voor de volgende dag door de hotelgasten die dat doen door op die ligbedden hun badlaken te leggen is voor veel mensen hier een bron van ergenis, zo ook voor mijn echtgenote.
Vol leedvermaak en op een toon dat eindelijk recht geschiedde maakte mijn vrouw me vanmorgen opmerkzaam op de lege badhandoekloze ligbedden aan het zwembad en op een enorme stapel badlakens ergens in een hoek. Waarschijnlijk had het hotelmanagement besloten een signaal aan de badgasten af te geven.
Heerlijk! Nu konden we eindelijk op dat ene specifieke plaatsje aan het zwembad zitten. Niet teveel zon in de ochtend, beetje verkoelende wind overdag en tegen de avond een kalmerende avondzon. Kortom, het enige goede plaatsje dat er is en in één woord: perfect.
Het enige dat eventueel tot probleempjes zou kunnen leiden was het opgeblazen luchtbed wat zich tussen de twee door mijn eega begeerde ligbedden bevond. Respectvol doch vastberaden nam ze het luchtbed en verplaatste dat tussen twee andere ligbedden die zo’n twee meter van onze, door haar inmiddels geannexeerde, plaatsen verwijderd waren.
Heerlijk, heerlijk, heerlijk, tenminste de eerste 10 minuten tot een zeer aantrekkelijke jonge dame op een bijzonder verontwaardigde toon haar plaatsen kwam opeisen. Wat zich toen ontwikkelde laat zich op zijn best omschrijven als ordinair gekijf. Mijn vrouw zou zichzelf niet zijn als de uitkomst van dit viswijvendispuut niet in haar voordeel beslist zou zijn.
Behalve de nieuwe vrienden die we hiermee gemaakt hebben is een nog groter voordeel dat in plaats van op mijn reguliere schaduwrijke plekje te vertoeven, in de buurt van de frisdrankenautomaat, ik nu de hele dag aan het zwembad in de zon kan blijven om ons territorium te bewaken.
En nog maar 4 dagen te gaan
Vol leedvermaak en op een toon dat eindelijk recht geschiedde maakte mijn vrouw me vanmorgen opmerkzaam op de lege badhandoekloze ligbedden aan het zwembad en op een enorme stapel badlakens ergens in een hoek. Waarschijnlijk had het hotelmanagement besloten een signaal aan de badgasten af te geven.
Heerlijk! Nu konden we eindelijk op dat ene specifieke plaatsje aan het zwembad zitten. Niet teveel zon in de ochtend, beetje verkoelende wind overdag en tegen de avond een kalmerende avondzon. Kortom, het enige goede plaatsje dat er is en in één woord: perfect.
Het enige dat eventueel tot probleempjes zou kunnen leiden was het opgeblazen luchtbed wat zich tussen de twee door mijn eega begeerde ligbedden bevond. Respectvol doch vastberaden nam ze het luchtbed en verplaatste dat tussen twee andere ligbedden die zo’n twee meter van onze, door haar inmiddels geannexeerde, plaatsen verwijderd waren.
Heerlijk, heerlijk, heerlijk, tenminste de eerste 10 minuten tot een zeer aantrekkelijke jonge dame op een bijzonder verontwaardigde toon haar plaatsen kwam opeisen. Wat zich toen ontwikkelde laat zich op zijn best omschrijven als ordinair gekijf. Mijn vrouw zou zichzelf niet zijn als de uitkomst van dit viswijvendispuut niet in haar voordeel beslist zou zijn.
Behalve de nieuwe vrienden die we hiermee gemaakt hebben is een nog groter voordeel dat in plaats van op mijn reguliere schaduwrijke plekje te vertoeven, in de buurt van de frisdrankenautomaat, ik nu de hele dag aan het zwembad in de zon kan blijven om ons territorium te bewaken.
En nog maar 4 dagen te gaan
Klik hier voor het verslag van de volgende dag.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
