dag 9 vakantievee evangelisten

Een paar bijzondere mensen die we nu op vakantie ontmoet hebben zijn Jan en Mien. Beiden de zestig gepasseerd en fervente evangelisten. Een turbulent leven achter de rug, drie keer officieel getrouwd met elkaar en al een jaar of 15 in god. Jan, een voormalig zeeman op de grote vaart en excrimineel, bijzonder extrovert in zijn zendingsdrang en Mien wat overschouwend op de achtergrond en waar nodig Jan corrigerend. Jan zou het wel van de daken willen schreeuwen dat iedereen zijn voorbeeld moet volgen. Een redelijk diepe kennis van het oude testament, de citaten vliegen je om de oren.

İk heb nog niet eerder gelovige Christenen van zo dichtbij mee kunnen maken. Wat me opvalt aan de argumenten die ze gebruiken, om me toch vooral op het juiste pad te brengen, is dat die voornamelijk appelleren aan mogelijke angsten van een persoon.

Ondanks dat het goede mensen zijn zou ik mijn kinderen toch niet alleen met hen laten. Jan en Mien zien er volgens mij geen kwaad in om hun blijde boodschap aan mijn kinderen te verkondigen. En daar wil ik mijn kinderen toch voor beschermen.

Mien heeft mij al een getuigenis gedaan. Dat is blijkbaar iets wat iemand personelijk meegemaakt heeft en een duidelijk bewijs is dat god bestaat. Een gebedsgenezing cq. zegening door Jan aangeboden heb ik al vriendelijk doch resoluut van de hand gewezen. Ze vertelden me dat ze ondanks dat ik god afwijs ze toch voor me zullen bidden of ik het nu goed vind of niet.

Och, ze doen maar. Als zij zich er maar goed bij voelen.

En nog maar 5 dagen te gaan

Klik hier voor het verslag van de volgende dag.

dag 8 vakantievee fitness

Een serieus ingerichte fitnessruimte heeft dit hotel, dat stond ook te lezen in de brochure. Gezien de ruimte en de apparaten dat het hotel geïnvesteerd heeft moet dat voor veel mensen toch een bepaalde aantrekkingskracht hebben. İk vraag me enkel af waarom het er dan altijd zo verlaten bijligt.

Fitness is mijn ding niet zo en zeker niet zonder professionele begeleiding. İk trek wel mijn dagelijkse baantjes in het zwembad. Wat ik ook twee keer per dag doe is waterpolo. Eigenlijk is waterpolo een onjuiste benaming voor iets wat zich het best laat omschrijven als waterrugby.

Over het algemeen bestaan de teams uit een wisselend aantal mannen en vrouwen, afhankelijk van de animo. De basisspelregel is dat er geen regels zijn behalve dan die van fair-play. Eigenlijk is het stoeien voor volwassenen in het water. Het komt erop neer dat je je tegenstander niet aan de bal laat komen of houden die daarvoor niet eens in het bezit van de bal moet zijn. Sterker zelfs, het feit dat het een tegenspeler betreft is al voldoende om hem of haar enkele malen proberen onder te duwen. Behalve dat je daarmee bezig bent moet je ondertussen ook als team proberen de bal in het goal van de tegenstanders te krijgen. De punten over en weer worden niet echt geteld, het is enkel voor het plezier.

Tot vandaag…

Vandaag deed een man mee met een lichaam wat het midden hield tussen dat van een actieve triatleet en zwaargewicht bokser. Zo’n 1.90 meter, absoluut atletisch, geheel geschoren bovenlichaam en hoofd, spieren als staalkabels en ziekelijk fanatiek.

Jammer genoeg zat ik niet in zijn team en al na minder dan een kwartiertje spelen had ik zijn elleboog al in mijn oog. Eerst dacht ik nog aan een ongelukje maar speelde toch een stuk bedachtzamer nadat ik een poging van hem had voorkomen waarbij hij probeerde mijn duim om te draaien. Een van mijn medespelers kreeg een elleboog op zijn adamsappel terwijl een andere onaangenaam verrast was doordat de hulk poogde het hoofd van de man’s romp te scheiden.

Tot opluchting van beide teams besloot de hulk dat wij maar een stelletje watjes waren en stopte hij er gelukkig mee toen er nog wat mensen heel en in het spel waren. We hebben daarna nog ruim een uur gespeeld en nog langer na-gebabbeld.

En nog maar 6 dagen te gaan.

Klik hier voor het verslag van de volgende dag.

dag 7 vakantiemelkveefuiken

Om deze vakantie toch enigzins pedagoochem bezig te zijn wilden we de kinderen iets van de locale cultuur laten opsnuiven.

Het liefst had ik toegegeven aan mijn verlangen naar avontuur en twee jeeps gehuurd voor ons zevenen maar zwichtte voor het argument van mijn vrouw dat je dan nooit die plaatsen te zien krijgt waar de echte experts je naar toe kunnen brengen. Dat een door experts georganiseerde trip meer dan het dubbele in prijs was dan de gezamelijke huurprijs van twee jeeps zou zichzelf zogezegd terugverdienen. Ten eerste door de lunch die inbegrepen was; ten tweede door de toegevoegde waarde van de plaatsen die we extra zouden kunnen bezoeken en ten derde door de extra achtergrondinformatie die de gidsen bij dit alles zouden kunnen verschaffen...... "zouden kunnen".

De bedoeling was dat we om 8 uur opgehaald zouden worden. Een flinke tijd later kwam ons busje voorrijden. Positief als we ons als vakantievee ingesteld hebben gebruikten we dit voor onze kinderen als leermoment om de plaatselijke mentali"tijd" te leren kennen.

Na minder dan 40km rijden, met zo'n 25 ander stuks vakantiemelkvee, kregen we de gelegenheid onze benen te strekken en gemolken te worden in een taverne waar op de gehele voorraad souvenirs in kleine letters te lezen stond "made in China". Op zich niet erg maar toch niet iets wat je mee wilt nemen uit een Zuid-Europees land.

Na deze, voor de gids' financiele welzijn, noodzakelijke onderbreking reden we door naar onze eerste ruïne van de dag. Daar kregen we van onze gids in twee minuten uitgelegd dat: ons vakantieland eigenlijk de bakermat is van de gehele moderne beschaving, van alle wereldgodsdiensten en van Coca-Cola; dat Amerika İrak is binnengevallen vanwege de olie en verder werden we geïnformeerd over de laatste transfer van een speler van zijn favoriete voetbalploeg. Na verder zonder begeleiding een uur zwetend in de zengende zon intens naar een een troosteloze hoop zwaar ge-erodeerde stenen gestaard te hebben mochten we ons terug naar het busje begeven.

Voor de volgende stop stelde onze zeer vriendelijk gids voor om alvast de €4 entreegeld per persoon te verzamelen zodat alles sneller zou verlopen; op zich een goed idee. Nadat onze gids bij aankomst de entreekaarten had gekocht en ons riep hem te volgen zag ik ergens op een klein bordje dat de entreeprijs €3 was.

De attractie was een vervallen kerk waar in vroeger dagen een bisschop zetelde die het tot hedendaags internationaal aanbeden heilige heeft geschopt. Verschillende mensen begonnen vol devotie te bidden bij de resten van de sarcofaag ondanks dat we te horen kregen dat de beenderen van de heilige verspreid lagen op verschillende plaatsen in Europa, maar zeker niet hier.

Lunch was inbegrepen maar de drankjes bij de lunch blijkbaar niet. Achteraf bleek dat de prijzen van de softdrinks ruimschoots voldoende waren om de gratis lunch toch niet meer zo gratis te laten zijn.

De volgende en laatste stop waar we gemolken zouden worden was op een boot. İk ben de locale taal niet eigen maar het zou me niet verbazen als de naam van de boot zich in het Engels liet vertalen naar zoiets als 'No escape' of 'Ha, ha, ha, gotcha!'

Na wederom eindeloos naar zwaar ge-erodeerde stenen gestaard te hebben, maar dit keer door de glazen bodem van de boot, mochten we wat zwemmen in zee en nog een zwaar overprijst drankje nuttigen. We werden terug gebracht aan wal maar niet zonder dat de gids ons opmerkzaam had gemaakt op de fooienpot die overigens al zeer opvallend geplaatst was.

De terugreis per bus verliep zonder noemenswaardigheden met nogmaals de waarschijnlijk obligatoire stop in klein China. De gids bedankte ons alvast namens zichzelf en de chauffeur in geval we nòg iets in de fooienpot wilden doen.

İk denk dat ik volgende keer gewoon twee jeeps huur.

En nog maar 7 dagen te gaan

Klik hier voor het verslag van de volgende dag.

dag 6 vakantievee verkopers

Gisteravond met het hele gezin naar het dorp gewandeld en door praktisch iedere winkelier aangehouden of we iets van zijn waren wilden kopen; echt de beste vervalsingen mét certifcaat van echtheid, gegarandeerd goede kwaliteit met jaren garantie en aan een speciale prijs omdat hij iemand van bij ons in de buurt kent.

´Papa, mag ik dat hebben?` ´Papa, wil je dat voor me kopen?` ´Papa, kijk eens?` ´Papa, dat heb ik écht nodig!` ... en de getrainde vakantieveeverkopers houden papa en zijn spontaan accuut behoeftige nakomelingen nauwkeurig in de gaten. ´Here chef!` ´Chef!` ´Chef!` ´Not expensive chef!` ´Nicht teuer!` ´Ah, Holland? Kaaikuk, kaaikuh und niet kopuh! Ha ha ha! Come here chef, normal price €50` ...en dan met een gezicht als de vermoorde onschuld op een fluistertoon: ´for you chef only €40!`

Uiteindelijk koop je het absoluut onnodige object van kindslief verlangen voor maar €8 in de wetenschap dat eenmaal thuis gekomen het binnen de korste keren aan de retourboer wordt meegegeven.

En nog maar 8 dagen te gaan.

Klik hier voor het verslag van de volgende dag.

dag 5 vakantievee figuur

106 kilo woog ik voor vertrek en als jonge god zou ik terugkomen. İk denk dat ik mijn aspıraties iets moet bijstellen.

İk benijd de mannen met het atletische lıchaam en ook de minder atletısche mannen zonder buikje. Verdomme, ik benijd zelfs hen die met een buikje rondlopen alsof ze hun wanverhoudingen geaccepteerd hebben. Ok, ik zwem dan wel mijn baantjes elke dag maar echt fanatiek is het niet meer te noemen. İk denk erover om wat meer blousende kleren te kopen...

En nog maar 9 dagen te gaan.

Klik hier voor het verslag van de volgende dag.

dag 4 vakantievee voer

Niet dat het eten slecht is, zeker niet. Het lijkt me ook niet makkelijk om voor elke maaltijd een gevarieerd aanbod samen te stellen. En bij een eerste aanblik is de hoeveelheid van het lopende buffet bepaald indrukwekkend te noemen.

Het wordt me echter al vrij snel duidelijk dat de ingredienten van een nogal ondefinieerbare salade de resten zijn van een bepaalde dis van één van de vorige dagen. Wat hier ooit het levenslicht aanschouwde als bijvoorbeeld saladesaus zie je aangelengt en opgewarmd gereïncarneerd terugkomen als soep om een tweede, derde of zelfs vierde kans te wagen om te eindıgen in de maag van het omnivore vakantievee. İk durf me niet eens voor te stellen hoe oud de confiture is die in grote open glazen kommen staat of hoeveel vliegen en andere insecten er al zijn uitgevıst.

Wat me blijft verbazen zijn de volwassenen die iedere keer weer veel te veel op hun bord leggen alsof er tijdens het eten ineens oorlog kan uitbreken, en die dan de helft of meer onaangeroerd laten liggen omdat er dan toch, geheel tegen de verwachting in, geen oorlog uitgebroken blijkt te zijn...

En nog maar 10 dagen te gaan.

Klik hier voor het verslag van de volgende dag.

dag 3 vakantievee vrienden

Het hoort er ook bij, of het schijnt in ieder geval zo, het inschatten van hen met wie je mogelijk een gesprek gaat aanknopen. Mensen met wie je intenser om zal gaan gedurende je vakantie en die je daarna nooit meer zult zien.

Nieuwe gezichten, het inschatten van hun personelijkheden aan de hand van hun uiterlijk... verderfelijk maar zo werkt het nu eenmaal. De mensen die het meeste open staan voor communicatie zijn niet persé die met wie je in contact wilt komen. Sommigen vallen meteen al af, zeker de raszeurders die een soort van gemeenschappelijke afkeer van het hotel en/of reisorganisatie wıllen creeeren door overal over te klagen; de vrouw met het harde gezicht, geblondeerde haren en hese stem die zwaar lurkend aan een sigaret klaagt dat het lopend buffet zo weinig fruit biedt terwijl ze juist hier is gekomen om gezonder te leven.

Landgenoten waarvoor je je schaamt bij het zien en horen van hun boerse gedrag ten opzichte van de verlegen autochtone serveerstertjes. De buitensporig obese Russische tantes die twee gratis ligbedden op de betere plaatsen aan het zwembad hebben geclaimt door er eergisteren al hun handoek op neer te leggen en die, zelfs al zijn ze gisteren dan niet geweest, vandaag rond 5 uur `s middags de gotspe hebben om verontwaardigd te zijn en ruzie beginnen te maken (in het Russisch natuurlijk) omdat iemand hun plaats heeft ingepikt. Gelukkig maar een duidelijk bewijs dat het eerdere asociale gedrag van mijn landgenoten niet persé nationaal bepaald is.

Aan het zwembad het onvermijdelijke uitgebreide gamma van missen en nog meer miss-wannabees dıe rondflaneren, de macho´s met hun scherp geschoren baardjes, snorren en sikken, de knuffelende jonge stelletjes die je doen verlangen naar vroeger toen je hele leven nog in het vooruitschiet lag en een meisje in je armen de hele wereld leek... İneens realiseer ik me mijn afgunst op de jeugd en hun gedrag...

Misschien is het toch maar beter als ik deze vakantie niet teveel aandacht meer besteed aan het andere vakantievee.

En nog maar 11 dagen te gaan.

Klik hier voor het verslag van de volgende dag.

dag 2 vakantievee vertier

Vroeg wakker geworden met het dreinende gevoel van een beginnende hoofdpijn. Ontbeten en een rustig plaatsje aan het zwembad gezocht en gevonden... tot tien uur wanneer de zwembaddiscjockey het nodig vond zıjn dagelijkse portie geluidshinder over ons argelozen te hoog-decibelleren. Mijn dreinende gevoel van beginnende hoofdpijn zwakte af en maakt plaats voor een blijvende.

´s Middags in de spa van het hotel me laten masseren door een zeer vriendelijke man die het opeens nodig vond zijn zwaar ingeoliede doch tengere borstkast te gebruiken voor wat hij waarschijnlijk dacht een zeer relaxerende massage van mijn rug en billen. İk begreep achteraf nıet helemaal waarom ik hem moest betalen en niet andersom.

`s Avonds na het eten de hotelshow... een te verwachten tenenkrommende portie anti-humor van wel(?)-willende ´´entertainers´´ met de vanzelfsprekende ballonnen als namaakborsten bij de mannen, getekende krulsnorren bij de vrouwen, scheten en vrij expliciete insinuaties naar diverse sexuele handelingen. Na drie kwartier lijden kon ik dan eindelıjk mijn twee jongsten naar de hotelkamer brengen om te slapen en zelf nog wat in mıjn boek te lezen.

En nog maar 12 dagen te gaan.

Klik hier voor het verslag van de volgende dag.

dag 1 vakantievee vervoer

Veertien uur onderweg naar onze vakantiebestemming met allerhande vervoer waarvan drie uur in het vliegtuig. Drie uur vliegplezier met constant de knieen van mijn achterbuurman in mijn nieren en wiens meereizend kotertje niets beters als tijdverdrijf kon verzinnen dan het opklaptafeltje achter mij open te laten vallen, hard naar voren te duwen om het alvorens weer naar beneden te laten kletteren. Aankomst in hotel rond 3.30 uur in de ochtend.

Het zou me niet verbazen als de Europese regels voor internationaal varkensvervoer humaner zijn dan die voor het internationale vakantieveevervoer.

En nog maar 13 dagen te gaan.

Klik hier voor het verslag van de volgende dag.